1. En Hij zei: “Geven jullie hen maar te eten”
Afgelopen weekend hebben velen uitbundig carnaval gevierd.
Van oudsher is carnaval een katholiek feest van overvloed en uitbundigheid: een tijd waarin we nog één keer vieren voordat een andere periode aanbreekt.
Niet voor niets betekent carne vale letterlijk afscheid van het vlees. Met carnaval nemen we symbolisch afscheid van overvloed, om ons in de daaropvolgende veertigdagentijd te richten op vasten en bezinning, als voorbereiding op Pasen.

De veertigdagentijd is geen tijd van somberheid, maar van aandacht. Door te vasten oefenen we ons in loslaten; door te bidden zoeken we verdieping; en door te delen geven we handen en voeten aan ons geloof.
Zo gaat ook de jaarlijkse Vastenactie weer van start. In de campagne van Vastenactie staan de bewoners in het Boliviaanse regenwoud deze keer centraal.
Daarover de volgende keer meer.

2. En Hij zei: “Geven jullie hen maar te eten”
Het leven in gevangenissen in Bolivia is hard en moeilijk. Mensen leven er dicht op elkaar, moeten voor hun eigen onderhoud voorzien en hebben niets om handen. De voorzieningen zijn minimaal: een paar toiletten voor honderden mensen, nauwelijks verlichting, nauwelijks stromend water, geen ventilatie en veel meer mensen in de cellen dan waarvoor ze bedoeld zijn. De honger, verveling en uitzichtloosheid maken het leven hier extra hard. Bovendien hebben veel mensen die hier terechtkomen nauwelijks toegang tot juridische bijstand, waardoor ze vaak onnodig lang in de gevangenissen verblijven. 

Het bisdom Pando in Bolivia is al langer actief betrokken bij de mensen in de drie gevangenissen in die streek. Vrijwilligers brengen onder meer voedsel, kleding, boeken, zeep en aspirines en zorgen voor hulp bij het aanvragen van de juiste papieren om de toegang tot de rechtspraak mogelijk te maken. De nood overstijgt echter ruimschoots de capaciteit van de vrijwilligers. 

3. Wie kijkt er om naar de straatkinderen in Kathmandu in Nepal?
Nepal is rijk aan cultuur en natuurschoon, maar veel inwoners leven onder de armoedegrens. Gezinnen trekken naar steden als Kathmandu, in de vergeefse hoop daar een beter leven op te bouwen. Hun kinderen lijden honger, gaan niet naar school en belanden vaak op straat. Het is een ‘gewoon’ gezicht om jonge jongens op straat te zien leven. Ze slapen in portieken en parken en overleven door te bedelen of klusjes te doen. Velen snuiven lijm of andere chemicaliën om honger, kou en pijn te verdoven. Meisjes zijn minder zichtbaar, zij worden vaak slachtoffer van mensenhandelaren die hen dwingen tot prostitutie of huishoudelijk werk.

4. Wie kijkt er om naar de straatkinderen in Kathmandu in Nepal?
In ons vorige artikel hebben wij geschreven dat Vastenactie zich dit jaar ook inzet voor hulp aan straatkinderen in Kathmandu in Nepal. Vastenactie werkt hierin samen met haar partnerorganisatie Himalayan Foundation Nepal (HFN).

Wat willen we bereiken?
Onze partnerorganisatie Himalayan Foundation Nepal (HFN) wil het leven van straatkinderen verbeteren, door hen bescherming, onderwijs en ondersteuning te bieden.
Volgende keer vertellen wij u meer over dit project.

De veertigdagentijd is geen tijd van somberheid, maar van aandacht. Door te vasten oefenen we ons in loslaten; door te bidden zoeken we verdieping; en door te delen geven we handen en voeten aan ons geloof. 

Even minderen voor een ander
Een eerlijke verdeling van welvaart en beschikbare bronnen, daar willen we als Vastenactie aan werken. En daar kunnen wij allen aan meewerken.
Daartoe staat in de komende Vastenperiode tijdens de vieringen in de Karmelkerk de grote collectebus weer achter in de kerk voor uw gift.

Ook kunt u rechtstreeks een bijdrage overmaken via de website van de Vastenactie: www.vastenactie.nl of op bankrekeningnummer NL21 INGB 000 000 58 50 t.n.v. Vastenactie, Den Haag. Waarvoor veel dank.

MOV/Vastenactie